Некаде на крајот

Сеуште се прашував кој е мојот пат, а веќе целта ја гледам
Нема време за лебдење, стапалата сами се движат
Уверена во единственоста на ЈАС,но туѓи сенки следам
Стравовите од кои бегав се повеќе се ближат…

Никогаш не можев да ја научам разликата помеѓу среќа и смеа
Да сакаш да останеш засекогаш со личност една
Или пак е да не можеш да замислиш да живееш без неа
Што е поважно, да си најголема или да си последна.

И песните што ќе ги пишам ќе останат замо за мене
Немам сила да најдам смислол на секоја рима
Се страшно што ќе дојде, ќе биде победено од време
А секоја твоја насмевка како милост ќе ја примам.

Сеуште се прашувам кој е мојот пат…а веќе заврши се….