Некаде на крајот

Сеуште се прашував кој е мојот пат, а веќе целта ја гледам
Нема време за лебдење, стапалата сами се движат
Уверена во единственоста на ЈАС,но туѓи сенки следам
Стравовите од кои бегав се повеќе се ближат…

Никогаш не можев да ја научам разликата помеѓу среќа и смеа
Да сакаш да останеш засекогаш со личност една
Или пак е да не можеш да замислиш да живееш без неа
Што е поважно, да си најголема или да си последна.

И песните што ќе ги пишам ќе останат замо за мене
Немам сила да најдам смислол на секоја рима
Се страшно што ќе дојде, ќе биде победено од време
А секоја твоја насмевка како милост ќе ја примам.

Сеуште се прашувам кој е мојот пат…а веќе заврши се….

Земјата на Стравот

Од вечност до вечност, од Пекол до Рај
заборавена земја се простира во безкрај
низ магла мрачна како облак бурен
и боја на воздух како залез пурпурен
може да се видат само сенки темни
или да осетиш под гола нога црвја земни,
и една неподнослива реа на пресен гроб
те поразува на земја како послушен роб.
Вресок кој за одговор го има ехото свое
буди само леден мрак од болките кроен
кој со своите крила го покрива небото сето
и остава во овој затвор да скапуваш клето.
Низ пресушен плач се прашуваш чиво е ова дело
и со изгубен разум го викаш создавачот смело,
со кој грев си заслужил ужасов да ти стане дом
или побрзо да се разбудиш доколку е само сон.

И од земјата се кренаа коските суви, ледни
кон тебе алчно погледнуваат за живот жедни
еден глас те прободува, низ тело па се до душа
подбивно ти вели, човеку внимателно слушај...
твојот живот не е вреден за внимание свето
од небесниот Господ,подлиот Сатана или божество трето
желен си да дознаеш за створов кој е виновникот прав
не го познаваш ли своето дело, ова е твојот страв!

Невидлива

Зар не е прекрасно ова изгрејсонце-рече стоејќи пред мене
А јас се склопчувам во студенилото на твојата сенка
И продолжи со сиот занес да градиш светови во твоите мисли
Светови на кои не можев ниту до вратата да допрам
Ме покани да летаме заедно, ги рашири рацете и скокна
А јас заслепена од светлината, останав на земја...

Како маченик, со погледот во земја, конечно можев да видам
Секој чекор кој тука порано стапнал и оставил трага
А со мојата дланка не можев ни прашината од цветот да ја тргнам
Ја отворив устата и ослободив сила за очајнички крик
Ниту звук, ниту воздишка, болка со големина на избришана солза
Сега сум сигурна, јас тука повеќе не припаѓам...

Ги спакував насмевките во најмалиот куфер во облик на лага
И ги закопав на местото кадешто требаше да биде мојата среќа
Онаму каде што одам, ќе си создадам ново лице
И очи за кои нема да бидам невидлива...

Желба изгубена

Од копнежот создадов оган
сега ме обзема и излудува
таму каде што беше ти гостин
а сега безсрамно господаруваш.
И како роденденска свеќа
го чекам твојот здив да замолкнам
да ја шепнеш желбата на нечуен јазик
и само јас да можам да ја остварам.
Сега како восочна фигура исчекувам
да го видиш во мене најблиското
од остварувњето на твоите соништа
и со еден допир да станам реална.

Од копнежот создадов оган
но веќе полноќ доаѓа
јас не сум повеќе твоја желба,
во заборав изгаснав...