Невидлива

Зар не е прекрасно ова изгрејсонце-рече стоејќи пред мене
А јас се склопчувам во студенилото на твојата сенка
И продолжи со сиот занес да градиш светови во твоите мисли
Светови на кои не можев ниту до вратата да допрам
Ме покани да летаме заедно, ги рашири рацете и скокна
А јас заслепена од светлината, останав на земја...

Како маченик, со погледот во земја, конечно можев да видам
Секој чекор кој тука порано стапнал и оставил трага
А со мојата дланка не можев ни прашината од цветот да ја тргнам
Ја отворив устата и ослободив сила за очајнички крик
Ниту звук, ниту воздишка, болка со големина на избришана солза
Сега сум сигурна, јас тука повеќе не припаѓам...

Ги спакував насмевките во најмалиот куфер во облик на лага
И ги закопав на местото кадешто требаше да биде мојата среќа
Онаму каде што одам, ќе си создадам ново лице
И очи за кои нема да бидам невидлива...